Pietro Pirato

Het moet nu ongeveer iets meer dan twee jaar geleden zijn dat ik voor de eerste keer geconfronteerd werd met de gevolgen van slordig en nonchalant lensgebruik. Dagen aan een stuk liep ik door de straten met een dik, rood oog en los van de verbaasde blikken en die vervelende terugkerende vraag wie mij dan wel een muilpeer had verkocht, hield ik er toen vooral veel pijn aan over. Het gevoel dat een breinaald van Cientje door je oog wordt gespiest... Zoiets, ja.

Dit nooit meer, moet ik toen vele malen hebben gedacht, en met de herinnering aan die pijn, opgeslagen in het diepste van mijn gedachten, had ik er de laatste jaren een minder achteloos lenzengebruik op nagehouden. Tot eergisteren.

Het is laat in de nacht als ik me naar de badkamer begeef en daar de ritus van voor het slapengaan aanvat. Algauw ben ik in mijn routine verstoord, want nergens is te vinden mijn lensendoosje. Het was zonder meer te laat en eigenlijk ook te onbelangrijk om er mijn kamergenoten voor te wekken en dus besluit ik maar op zoek te gaan naar een andere, tijdelijke opslagplaats. Mijn lenzen vonden hun ondergelopen slaapplaats in het dopje van mijn tube tandpasta. De apotheker die meeleest, zal, gesterkt door zijn kennis van de scheikunde, al met de handen naar het hoofd grijpen. Ik had des ochtends de lenzen nochtans overvloedig met water gewassen.

En het moet ongeveer tegen de avond geweest zijn, eenmaal ik de lenzen weer had afgedaan, dat het begon: een rood wordend oog, een tranend oog, en vervolgens een pijn die ik mijn ergste vijand niet durfde toe te wensen. Nicola, mijn kotgenoot, was er bij en beiden lachten we de eerste symptomen weg met de opmerking dat het Erasmusleven nu eenmaal niet voor doetjes is weggelegd. Tegen 23 uur was het lachen me echter al lang vergaan; en ik ervaar een pijn aan mijn oog die me bijna tot kotsen bracht. Nicola ziet me hoe langer hoe meer bleek wegtrekken en, gelukkig in het bezit van een auto, besloten hij en ik koers te zetten richting de dichtstbijzijnde apotheker van wacht. Wanneer die het verhaal met stijgende verbazing aanhoort en hij stande pede naar de telefoon grijpt om te vragen waar de dichtstbijzijnde occhio clinica zich bevindt, slaat de paniek bij Nicola en mezelf toe.

Amper een uur later zit ik op de spoeddienst en wordt met urgentie behandeld. Diagnose: chemical eye burn. Het klinkt erger dan het is; maar erg pijnlijk is het zonder meer. Gelukkig geen blijvende schade. En dan is er nog dat andere nadeel: een week lang ben ik verplicht er bij te lopen als Piet Piraat. Ik heb me intussen voorgenomen de komende week binnen te blijven en goed te studeren.

Diep schaam ik me voor de nonchalantie en wie niet horen wil, zal voelen. En ja, die les kan je ook overkomen als je op Erasmus bent.

Pietro Pirato.