De afgelopen vier dagen was Lise hier op bezoek. Het waren geestige dagen. Maar eveneens anders dan typische Erasmus-dagen; de vier dagen waren bezaaid met andere activiteiten dan diegene die je normaliter als Erasmus-student onderneemt.
En onderweg van Ciampino, de luchthaven, waar ik afscheid nam van Lise, naar Anangina, het dichtstbijzijnde Metrostation, overviel het me voor de eerste keer in vier weken Rome: een krop in de keel of iets in die aard. En ik zou niet weten waarom en ik kon het niet behelpen en verre van had ik het zien aankomen; maar plots en voor even miste ik alles uit dat vertrouwde Gent, uit het homecountry op een manier die de trap van het intense ver overschreed. En op een laffe manier, zowaar langs achteren, door de emoties gepakt, als een klets van een natte schotelvod in de gloeiende nek, het zelf niet eens begrijpend, stond ik even perplex en eenzaam te wezen in een bus en in een grote stad en gaf me over aan de herinneringen die van Gent Gent maken.
De verbale geestigheid van Pozzman; de spinningsessies met Goedertier; de trippel met den Dikken (overigens ook de trippels an sich); het koffietje met La Mama; het opwarmen per microgolf van het avondeten met den Ben als het al veel te laat is; de bedenkingen over politiek met Il Padre; het delen van de Gin-tonic met Lien tijdens een zatte feestnacht; enzoveel meer: gewoon alles wat Gent Gent maakt en alles wat hier niet opgenoemd is. Ik had er voor even plotse maar gulzige hunkering en honger naar.
Ook dat is - af en toe - Erasmus.
Pieter, het waren 4 erg geestige dagen in het hectische Rome.
BeantwoordenVerwijderenTerug in het gewone Gentse leven roept de plicht opnieuw... werk... (ook met een wrang gevoel ;-) )
xxx Lise
Leuke foto ;-)
BeantwoordenVerwijderenKus Kus Kus
Oh zo leuk dat je ook nog es aan ons denkt zo :). hier wordt ge ook wel gemist hoor! btw steendam, zegt u dat nog iets..? mij wel .. al blijft het gissen, toch hopend op een antwoord, ooit! :p
BeantwoordenVerwijderenGeniet nog van Rome, in Gent gaat 't morgen regenen dus ge mist hier nikske. Kus
Vervinckt is een poes.
BeantwoordenVerwijderenKalm hé Van Ermen ;)
BeantwoordenVerwijderenPieter.
Heureux qui, comme Ulysse, a fait un beau voyage,
BeantwoordenVerwijderenOu comme celuy-là qui conquit la toison,
Et puis est retourné, plein d'usage et raison,
Vivre entre ses parents le reste de son âge !
Quand reverrai-je, hélas, de mon petit village
Fumer la cheminée, et en quelle saison
Reverrai-je le clos de ma pauvre maison,
Qui m'est une province, et beaucoup davantage ?
Plus me plaît le séjour qu'ont bâti mes aïeux,
Que des palais Romains le front audacieux,
Plus que le marbre dur me plaît l'ardoise fine :
Plus mon Loir gaulois, que le Tibre latin,
Plus mon petit Liré, que le mont Palatin,
Et plus que l'air marin la doulceur angevine.
Een gedicht dat precies gisterenvavond als commentaar op je blog voor jou werd geschreven, vooral de tweede en derde strofe, maar het is van J. du Bellay, en het dateert al uit de 16de eeuw. Heimweh, in het Duits, en ik zie Lili Marleen, unter der Laterne, vor dem Kasernentor, of mezelf, op de schaars door het maanlicht verlichte brug over de Elbe in Hamburg, of in het afgebladderde cafeetje in Berlin-Kreuzberg, of in Münster, of München, of Dresden, en zelfs neergevlijd tegen de met fluweel bekroonde borstekens van Heidi in het enige kroegje van Schleiden- Eifel. Ik zie je staan achter de reusachtige ramen van de vertrekhal in Rome. Over de startbaan glijdt, glimmend in de zon, statig het vliegtuig dat Liesken naar huis zal brengen. Ze heeft een plekje aan het venster bemachtigd, en met een wit zakdoekje wuift ze nog naar je, en weldra naar de huizen, de velden, het zilveren lint van de stroom, naar de wolken, want wie, wie anders in de oneindige blauwe hemel wuift er naar, bekommert zich om daar beneden dat zwartverkleurende, hartverscheurende stipje verdriet? Attention, messieursdames, nous traversons les Alpes, en terwijl de tranen van Liesken horten over haar wangetjes als smeltwater over de roze bergtoppen slef jij naar huis, naar je kleine kamertje in het machtige Rome,waar bij je thuiskomst enkel een vlieg rond de lamp gonst, landt op de vensterbank, onwetend haar bescheiden spoor achterlatend in het stof van de geschiedenis. Je bladert in je cursussen, opent je computer, maar waar je ook kijkt, je ziet enkel jouw Liezeken, het gekalkte geveltje van den Boer, de statige huizen in de Casierlaan, en eindelijk, achter een bocht van de Minoodtlaan de witte gevels, de tuin vol blozende rhododendrons. Op de oprit zit je vader, een van de wielen van zijn Ridley op te wrijven dat het blinkt als een spiegel. Buurman is op een ladder aan de goot bezig, zijn radio speelt in de tuin. Binnen is Sientje aan de schoonmaak, Sientje met in het zakje van haar schort het kanten zakdoekje van Lagerfeld. Om haar hoofd heeft ze een van kleur verschoten halsdoek gebonden, dat ze ooit van een evenzeer wat verschoten lief nog gekregen heeft, ineengedraaid in twee gekke knoopjes als antennetjes bovenop haar hoofd, biepbiep, en geen stofje dat ontsnapt. Maar het is tijd voor een poosje rust en een koffietje, en algauw zit ze op het bovenste treetje van de trapladder en kijkt dromend door het venster op de groene tuin. Daar rijdt in haar dromen een trein, hij kruipt als een worm zo traag door het landschap. Maar als je aan de sporen staat; een fel licht, heel, heel ver, een gezang in de kabels, en ineens, als een windvlaag die je doet wankelen, zoefzoef, zo snel, zo snel, en er is enkel nog een tinteling in de lijnen, een verre tingeltangel. Voorbij, voorbij. En plots weet ze het, en rent naar buiten, en , Joostje, zegt ze, Joostje, we gaan naar Rome. En Joostje buigt wat dieper over zijn fiets, want hij heeft nog een pluisje ontdekt, en hij zucht en wrijft, wrijft. Maar hij weet dat hij morgen de tickets zal bestellen. Fernweh, zegt het Duits, die goddelijke taal, want dat is er ook: het verlangen om ver te gaan, ver van huis, den vreemde in, om iemand of iets dierbaars naderbij te halen.
Heimwee, Pieter, en ik zie je dwalen langs nauwe steegjes, huisjes samengetroppeld als oudjes in de regen, om Gent te ademen. Ik zie je zwerven langs oude vaarten, langs luizenmarkten om er te zien de koperen kandelaar zoals er in de Minoodtlaan nog een op een oude commode staat, vergeeld, vergrijsd mikmak zoals het thuis op zolder of in kelder rijpt tot herinnering, tot verleden en voorbij. Ik zie je dwalen door dure winkelbuurten, om het jurkje van Sien of van Liesken te herkennen, en in de nachtelijke kroegen tast je tong vergeefs naar de smaak van Duvel of Trippel. De ochtend komt; je tong een losgeslagen boei; aan je tanden het geratel van ankerkettingen, en in je hoofd loeien scheepshoornen. Maar aan je hart knaagt alweer dat kleine wurmken, dat onnozele krinkelingsken dat niet wijken wil: Liesken, Possman, Goedertier, den Dikken, de bloedgeile rhododendrons, wiegend op hun struiken, de witte gevels afstekend tegen de donkergroene sparren, het prachtige huis met je gezellige kamertje vlak onder de pannen waarop een klets regen, rikketik…
Beste Pietro; Possman, Goedertier, ikzelf, we kunnen om allerlei redenen niet naar je toekomen. Heimwee, het grijnzende wurmken, het kan zo verschrikkelijk te keer gaan. Daarom schrijf ik je, en ik hoop bovengenoemden met mij: we brengen aldus een stukje thuis naar je toe. Liesken was er al, wellicht een feest, een werveling van muziek, dans en vaandels. En straks, daar staat op de Via Roma, in betoverend mantelpakje en knipogend tegen scherven van licht, zwaaiend met haar kanten zakdoekje, en kan het, god, kan het? daar staat ons Sientje naast je vader, zo bloot en blak in de middagzon met open armen op jou te wachten. Dag Pietro; vi auguro tutto il meglio. Halt die Ohren steif!
Leuk!
BeantwoordenVerwijderenIn mijn laatste commentaar schreef ik de naam van de heer Pozzman, me verder niet bekend, maar dat verandert nog, met - ss -. Dat berust op onnauwkeurigheid, en heeft niets te maken met mijn Duitse sympathieën. Acteert betroffen heer Pozzman dat? Hij krijgt mijn excuus, en bij ontmoeting face-to-face een Duvel. Of mag het een "Kölsch Diebel", een Keulse Duvel zijn? Servus!
BeantwoordenVerwijderenIk voeg nog een gedicht toe dat specifiek voor de wat heimweeïge Pieter, maar bij uitbreiding voor alle lezers troost en schoonheid brengt.
Ode aan de triestheid (P. Neruda)
Triestheid, mestkever
met je zeven manke poten,
ei van spinrag,
gewonde rat,
hondengeraamte:
hier kom je niet binnen,
hier kom je niet voorbij.
Hoepel maar op
en ga terug naar het zuiden
met je parapluutje,
ga terug naar het noorden
met je slangentanden.
Hier woont een dichter.
De triestheid kan niet naar binnen
door deze deuren.
Door de ramen komt de lucht
van de wereld,
de nieuwe rode rozen,
de geborduurde vaandels van het volk
en zijn zegepralen.
Onmogelijk.
Hier kom je niet binnen, triestheid.
Schud
je vleermuizenvleugels,
ik zal op de veren trappen
die uit je mantel vallen,
Ik zal de stukken van je lijk
wegvegen
naar alle vier windstreken,
ik zal je je nek omdraaien,
je ogen dichtnaaien,
je doodskleed stuksnijden
en, triestheid, je knagende botten
begraven
onder de lente van een appelboom.
Hej George,
BeantwoordenVerwijderenDees week heb ik je toch ook al veel avonden gemist. De spontane, gewillige en veel te late cafébezoekjes... Ik mis ze ENORM !
Hopelijk vind ik ergens eens de tijd een bezoekje te plaatsen...
Geniet er nog van en blijf bloggen !!!
Liefs,
Lynn
Pieter,
BeantwoordenVerwijderenik zie en lees dat ge het daar prima stelt in Rome en goed uw plan trekt!
uw mama kijkt al uit om te komen naar Rome!
tante Geneviève
Hé Pietro!
BeantwoordenVerwijderenAlora, hier is dan eindelijk eens een reactie van jouw nicht! Zo te zien geniet je met volle teugen van het levendige Rome! Leuk dat we op deze manier je Italiaanse avonturen kunnen meevolgen! Wat een mooie leuke foto met Lise! Nog veel plezier hé!!! Ciao ciao ciao uit Gent!
Giulia