Dag 5 & 6

Een bewogen weekend is waarop ik kan terugkijken. Zaterdagochtend begaf ik me als een ware pelgrim tot Vaticaanstad. Niet dat ik daar hoopte om als inquisiteur een kamer te vinden maar mijn Romeinse makker, Gabrielle, woont in de buurt van het Sint-Pietersplein. Vol goede moed zouden we zaterdag de ultieme zoektocht naar een kot verder zetten. Ik had er goede hoop op.
Intussen kreeg ik een mailtje van een andere Pieter, die het eerste semester zijn Erasmus in Rome deed. Hoopgevend was het niet meteen. Hij zocht hier tien dagen naar een kamer. Gabrielle en ik zetten ons, toegegeven: met veel tegenzin, desondanks toch aan het doornemen van de vele zoekertjes en aan het plegen van al evenveel telefoontjes. Na pakweg 5 uur bellen hielden we welgeteld twee adressen over die we later op de avond zouden gaan bezichtigen. Een kamer vinden is hier zonder meer een veldslag. Vaak is ze alleen bestemd voor meisjes, of men zoekt werkende studenten, of men zoekt werkende mensen, of men verhuurt niet aan Erasmussers, of de kamer komt maar vrij in maart, of ze kan maar voor drie maand verhuurd worden, of het is in een slechte buurt, ... Maar van één van de twee waren de foto's wel enthousiasmerend. De werkelijkheid bleek dat allesbehalve. Wat een hip appartement moest zijn, bleek een soort omgebouwde bed&breakfast waartegen de gemiddelde gevangeniscel nog in ruimte en luxe uitblinkt. Het tweede adres was zo mogelijk nog erger. We kwamen uit bij een 48-jarige Italiaan die zijn woonst met een student wou delen en een 'mooie kamer ter beschikking had'. De kamer bleek uiteindelijk een deel van zijn living te zijn, afgeschermd met een aluminium schuifdeur van de rest van zijn living; het meubilair wellicht afkomstig van een naburig containerpark. De Italiaan was bovendien van bedenkelijk en homoseksueel allooi en de idee dat dit alles 500 € zou kosten bracht Gabrielle en mij in het buitengaan aan het proesten.

Maar het lachen zou me gauw vergaan toen Gabrielle me duidelijk maakte dat hij volgende week een examen had en hij zich geen verder tijdsverlies meer kon permitteren. Hij heeft me de afgelopen dagen veel geholpen, spijtig genoeg zonder succes. Maar toegegeven: het was de eerste keer, en beslist nog niet de laatste keer, dat de moed me tot ongekende diepten in de Eramus-schoenen zonk. Intussen, rond valavond, was ook Elise, een andere studente uit Gent, de stad waar alles zo vanzelfsprekend is, aangekomen. In een echt Italiaans café aan de Piaza della Republica kon ik haar niet meteen hoopgevend nieuws geven. Het zoeken naar zo'n kamer is vermoeiend. Want telkens weer moet je na een dag van intensief zoeken de deur van je bed&breakfast teleurgesteld achter je dichttrekken. Een prachtige stad ligt aan je voeten, maar je kan en mag hem voorlopig nog niet verkennen. Gevangen in een gouden kooi. Een slapeloze nacht was het alweer. Ik vroeg me af hoe ik de sowieso al moeilijke zoektocht nu zonder kennis van het Italiaans en zonder auto en chauffeur die me doorheen het labyrint-achtige Rome loodste, zou moeten verder zetten.

Alweer met goede moed begonnen Elise en ik zondagochtend aan een nieuwe zoektocht op Internet. Met het woordenboek in de linkerhand, het plan van Rome in de rechterhand, hielden we na enkele uren uiteindelijk een tiental nummers over. Maar aangezien geen van ons beiden Italiaans spreekt, moest de hulp van ergens anders komen. Elise bracht ons, via Belgische omweg, tot twee dokteressen in spe, één echte Italiaanse, die zich zal specialiseren in plastische chirurgie en één Turkse Erasmusstudente uit Istanboel die hier haar stage loopt. Het was een verademing te horen hoe ook zij haar die eerste dagen in Rome nog voor de geest kon halen als zijnde een ware uitputtingsslag. Wat later op de middag volgde was een sterk staaltje van vrouwelijke Italiaanse daadkracht, want voor we het wisten hadden we een stuk of 5 afspraken later op de middag en avond verspreid over Rome. En sterker: op één adres na, waar de eigenaar zonder blozen zelfs een bed verhuurde in de gemeenschappelijke keuken, waren het allemaal nog vrij deftige kamers. Kamers, want koten zoals we ze in Gent kennen vind je hier niet. Meestal worden in een appartement een 3 tot 6-tal kamers verhuurd en wordt de keuken en de badkamer gedeeld met de andere huisgenoten. Een andere mogelijkheid is het huren van een camera doppia; dan lig je met twee op één kamer. Dat is goedkoper, maar naar Gentse normen eigenlijk nog steeds duur (250 tot 400 € per maand) maar zonder meer nefast voor enige privacy. Voor een camera singula betaal je minstens 400 €, maar realistischer is 500 € of meer. Dat is dan eigenlijk nog het basisbedrag.

De kans is er dat ik rond vanavond eindelijk een kamer heb. Maar veel kan ik er nog niet over kwijt want dit is Italië en tot ik de sleutels in handen heb kan het nog alle kanten uit en het zou overigens ook niet de eerste keer zijn dat ik gedacht heb dicht bij het vinden van een kamer te staan maar het achteraf ijdele hoop bleek. Vandaag wordt hoe dan ook een drukke dag. Samen met de Turkse Erasmusstudente gaan we ons inschrijven op de Unief en voor de taalcursus Italiaans. De Unief staat hier gekend om haar bureaucratische inefficiëntie, dus dat beloofd alvast. Zij zal ons ongetwijfeld ook een uitgebreide rondleiding geven ginds.

Ciao.